ခါေတာ္မီသာပြင့္လွဲ ႔ပါ

ကယ္သူမဲ့….
ေၾကြေနတဲ့…တို႔ ရဲ ႔ပန္းပြင့္ေတြ….

ပန္းသခင္ကေတာင္
မၾကင္နာေတာ့….
ေနၿခည္ကိုေကာ
ေမွ်ာ္လင့္ခြင့္ ရွိပါအံုးမလား…..

အတၱေတြ..အမုန္းေတြ
သင္ပံုးမေခ်ေတာ့ဖူးလား….

အကယ္၍မ်ား….
မင္းကိုယ္တိုင္….
ၿမတ္ႏိုးတဲ့…ပန္းတပြင့္
ပိုးခခဲ့ရင္ဘယ္လို ေနမလဲ…..

တခါတခါ…
ေလာကက…ကြ်ဲပါးေစာင္းတီးေနသလိုပဲ

တခါတခါေတာ့လည္း…
ေၾကးမံု တခ်ပ္ကိုအားက်တယ္…

မွတ္သားမိပါေစ….
ေၾကးမံုက..ဘက္မလိုက္တက္ဘူး…..
မင္းၾကည့္သလိုပဲ…
မင္းကိုၿပန္ၾကည့္လိမ့္မယ္…..

ဒီမွာ…
ေလာကမွာ….
ခါေတာ္မီသာ…
ေနမသာခဲ့ရင္….
ထာ၀ရ..ညဥ့္နက္ရလိမ့္မယ္…..

လြယ္သလုိသာ…
ေနရစ္ခဲ့ရင္….
ငါ့ ခု ကဗ်ာကို…
မင္းဘယ္ဖတ္တတ္လိမ့္မလဲ…..

ကိုေန(၁၃. ေမ ၂၀၀၈)